Mijn geur

 9 mei 2008, 13:00

Aan het einde van een korte maar heftige griepaanval kwam ik er ineens achter dat mijn reukvermogen verdwenen was. Het begon met kleine normale dingen die in eerste instantie niet zo tot me door drongen. Het eerste wat ik niet rood was het beddengoed wat fris gewassen en buiten gedroogd was. Ik kan daar zo van genieten, de eerste keer in bed stappen als het verschoont is en vooral als de lakens dan ook nog buiten hebben gehangen. “hé ik ruik niets……”

De volgende ochtend was ik er vroeg even uit om wat te drinken. De broodbakmachine stond zijn werk te doen “hé ik ruik niets …..” maar het drong nog steeds niet tot me door. Het besef begon door te dringen toe ik me aan het douchen was met m’n eigen gemaakte douchegel. Een vrij sterk ruikend mengsel met o.a. vanille en kruidnagel. Een lekker opkikkertje . “hé ik ruik niets ….” Nog eens aan de fles ruiken, andere flessen…….. helemaal niets, geen geur nergens ……….

De volgende dag toen mijn hoofd weer wat helderder werd ben ik natuurlijk even op het internet gaan kijken wat dit was. Ik wist al dat griep of trauma’s van vallen het reukvermogen aan kunnen tasten en dit werd bevestigd door wat ik allemaal las. En natuurlijk lees je dan de meest dramatische gevallen dat de reuk helemaal niet terugkomt of zich heeeeeel langzaam hersteld. En bij reukverlies na griep was het herstel nog langzamer.

Toen begon er nog meer binnen te sijpelen…. Het zou toch niet zo zijn dat ik mijn geur helemaal kwijt ben? Daar waar ik het meest plezier aan beleef, mijn passie, daar waar ik mee voel ………

En toen ging ik beseffen hoe veel ik eigenlijk ruik, waar ik mijn reukvermogen voor gebruik. Hele simpele dingen, het is zo gewoon en stond er eigenlijk nooit bij stil. Maar het reukvermogen is een eerste waarschuwing als er iets niet pluis is, bijvoorbeeld brandlucht of gaslucht of andere giftige stoffen die we beter niet in kunnen ademen worden het eerst gevangen door de neus.

En dan het eten. Een potje wat al wat langer in de koelkast staat en niet fris meer ruikt, melk die bedorven is. De geur uit je mond die aangeeft dat je niet goed in je vel zit, of de geur van je lijf die anders is dan normaal, of dat je vergeten bent deodorant op te doen. Het eten wat aanbrand, de kruiden die je in je eten doet, het bakken van ……… allemaal dagelijkse geuren die je niet meer ruikt.

En dan de geur van de wind, de geur van pas gemaaid gras, of de geur na een regenbui, de herfstgeur, de geur van de bloeiende bomen en bloemen, de geur van het voorjaar, de zomer. De geur van het vriezen, het ijs, de sneeuw.

De geur in de supermarkt. Alles lijkt plastic, er lijkt geen leven in te zitten als iets geen geur heeft. En daar komt dan nog bij dat alles wat je eet ook naar niets smaakt. Oh ja, er zijn wel smaaksensaties op de tong, de smaakpapillen die daar zitten doen hun werk wel. Maar het is niet echt proeven. Het is een ervaring op de tong wat aangeeft dat er een smaak aanzit, bitter, zout en oh ja, dit zou zoet kunnen zijn. Het is geen proeven, geen veelheid aan smaken die een mooie eenheid vormen en een hap zo lekker maakt dat je nog een hap wilt. Het smaakt gewoon naar …… niks, alles hetzelfde vlak neutraal……..

Ik kwam er ook achter dat geur je ook trek geeft. Geen geur geen trek. Alleen een gevoel in de maag dat ze gevuld moet worden.

Ook kwam ik er achter dat de spijsvertering in de mond begint. Dit wist ik al, maar wat ik nooit zo sterk ervaren had is dat op het moment dat je iets in je mond stopt en je proeft de eerste smaken, alles spijsverteringsorganen een seintje krijgen welke stoffen er nodig zijn om het stukje voedsel met die smaak te kunnen verteren. Het is als je niets proeft ook eerder ‘hap – slik - weg’. Kauwen is niet belangrijk meer omdat je toch niets proeft, wat weer tot gevolg heeft dat het voedsel moeilijker te verteren is. Grotere stukken, minders doorspeekseld.

Wat de meest vreemde ervaring was, dat ik mezelf niet meer rook, mijn eigen geur. Alsof ik mezelf kwijt was. En de geur van mijn eigen huis, de herkenning ‘ja hier woon ik’ helemaal weg. ….

Gelukkig beginnen de geuren weer langzaam terug te komen. Heel langzaam en nog heel ver weg. In eerste instantie is het een vlaag die voorbij komt, heel in de verte. Op het moment dat ik dan beter ga ruiken is het al weer weg. Het gaat zo snel dat ik me dan ook afvraag of ik het echt wel geroken heb. Of die keer dat ik de keuken instapte waar gekookt werd. ‘Hé dat ruikt lekker, kokos.’

En zo begint langzaam de wereld om me heen weer tot leven te komen.

© Patricia Mooren-van Elderen
9-5-2008