3 jun 2008, 11:06
En zo snel als het kan gaan.
Nu een uur geleden (rond half 10 denk ik) begon het wat donker te worden, en nog donkerder. In de verte hoorde ik al wat donderen, maar acht, dat gebeurde de afgelopen dagen wel vaker. Op de een of andere manier gingen de buien altijd boven of onder ons langs. Maar na een blik op de buienradar dacht ik “hmm toch maar even de pc uitzetten want dit lijkt toch wel recht over ons heen te komen” En ja hoor, ik had de pc net uit en het geweld barste los. Kort maar krachtig. Ik belde Paul nog even, gewoon om te delen wat hier gebeurde, en op het moment dat ik hem aan de lijn had om hem te laten horen hoe het tekeer ging …….
Flits – knetter – boem
en dat allemaal tegelijkertijd.
Een gil en een sprongetje naar achter van de schrik
Daarna een bevrijdende lach
Ja hoor, een inslag vlak in de buurt. Vervolgens een enorme hoosbui en na een kwartiertje werd het weer rustig. De regen ging over in een gestaag gedruppel om vervolgens er langzaam mee op te houden. En nu een klein uur voordat het donker werd probeert de zon alweer door de wolken te komen.
Geweldig hoe snel zoiets kan gaan. Een strook van natuurgeweld wat langzaam dichterbij komt en vlak boven jou al zijn kunstjes vertoont, en vervolgens verder trekt naar een volgend podium.
Al met al een was het een bijzondere ervaring om het zo dicht bij te voelen. Ook het geknetter van de elektrische ontlading had ik nog nooit zo sterk gehoord. En dan de rust die er vervolgens over het land komt en alles weer doorgaat alsof er niets is gebeurd.
Even hield de natuur zijn adem in. Met een zucht barstte het los alsof ze wilde zeggen “oké kom maar op”, wetend dat het voorbij gaat. En dan gevoed en opgeladen doorgaan met waar ze goed in is: ons laten genieten van haar schoonheid.
© Patricia Mooren-van Elderen
3-6-2008
0 reacties:
Een reactie posten